خدا ...

به چشم هایم که رسید نگاهش به پایین سر خورد ... سر در گم و گیج به اطراف نگاه می کرد ...

به دستهایش گفتم ببینند و آنها جور ندیدن چشم ها را می کشیدند ... کم کم من هم عادت کردم

به سر خوردن ...به ندیدن... به دیدن با دست هایم ...

همه ی تصاویرش مربوط به خیلی قبلتر ها بود. همه می گفتند ببینش اما چشمان من به سر

خوردن خو گرفته بود ... نمی دانستم او هم هنوز نگاهش را می دزدد یا نه!

کم کم یادم می رفت چشم هایش اخمش و حتی لبخندی که نزده بود ...

گاهی از کنارش می گذشتم و نمی شناختمش. نه! می شناختمش آخر ضربان قلبم خیلی

بی تابی می کرد و من حدس می زدم او از کنارم گذشته ...

می گفتند او می بیند و عادت سر خوردن از سرش افتاده. من که باور نمی کردم ... شاید به او

هم همین را می گفتند تا دست از سر خوردن بر دارد ... می دانید که به هیچ کس نمی شود

اطمینان کرد حتی او با آن نگاهش که یادم نمی آید چه عمقی داشت ...

پس چرا از دل نمی رود مگر از دیده نرفته است؟!

به نظرم این مثل را کسانی ساخته اند که خیانتشان را توجیه کنند ...